Polisolokaty stały się przykładem szczególnie złożonych produktów rynku finansowego, które w praktyce, zamiast oczekiwanych korzyści ekonomicznych, doprowadziły wielu klientów do poniesienia istotnych strat majątkowych. Konsumenci byli nierzadko zapewniani o bezpieczeństwie oraz stabilnym charakterze tego rodzaju inwestycji, podczas gdy w rzeczywistości zawierali wieloelementową umowę ubezpieczenia na życie z komponentem inwestycyjnym, obarczoną wysokim poziomem ryzyka oraz rozbudowanym systemem opłat.

Polisolokata – na czym naprawdę polega ten produkt?

Polisolokata stanowi w istocie szczególny typ umowy ubezpieczenia na życie z elementem inwestycyjnym, w ramach której określona część opłacanej przez ubezpieczającego składki kierowana jest do ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego. Konstrukcja tego rodzaju produktu powoduje, że na klienta przenoszone jest zarówno ryzyko rynkowe związane z lokowaniem środków, jak i ciężar licznych opłat, w szczególności administracyjnych oraz za zarządzanie aktywami.

Umowy tego typu są co do zasady formułowane przy użyciu specjalistycznej terminologii, z licznymi odesłaniami do regulaminów, tabel opłat i prowizji oraz ogólnych warunków ubezpieczenia, co w praktyce istotnie utrudnia konsumentowi dokonanie rzetelnej oceny rzeczywistego zakresu ryzyka oraz kosztów związanych z produktem. W konsekwencji dochodzi nierzadko do sytuacji, w której w chwili rozwiązania umowy lub wcześniejszej rezygnacji z polisolokaty wypłacana wartość wykupu jest rażąco zaniżona, zaś tzw. opłata likwidacyjna pochłania znaczną część zgromadzonego kapitału. W takich okolicznościach trudno mówić o zachowaniu należytej równowagi praw i obowiązków stron stosunku obligacyjnego oraz o realizacji standardów lojalnego i transparentnego traktowania konsumenta.

Klauzule abuzywne – kiedy postanowienia polisolokaty są niewiążące?

Prawo konsumenckie przewiduje szereg mechanizmów ochronnych mających na celu zapobieganie wykorzystywaniu słabszej pozycji ekonomicznej i informacyjnej klienta przez instytucje finansowe. Zgodnie z art. 385¹ kodeksu cywilnego, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem, które nie były z nim indywidualnie uzgadniane, a jednocześnie w sposób rażący naruszają jego interesy oraz pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami, uznaje się za niedozwolone postanowienia umowne (klauzule abuzywne. W odniesieniu do polisolokat za takie postanowienia uznawane są w szczególności zapisy przewidujące wygórowane opłaty likwidacyjne, nieproporcjonalne potrącenia przy wcześniejszym zakończeniu umowy oraz niejasne, nieprzejrzyste zasady ustalania wartości wykupu.

Postanowienie o charakterze abuzywnym nie wiąże konsumenta z mocy samego prawa, co otwiera drogę do dochodzenia zwrotu nienależnie pobranych kwot oraz korekty rozliczeń między stronami. Praktyka orzecznicza sądów powszechnych w sprawach dotyczących polisolokat w przeważającej mierze potwierdza możliwość skutecznego kwestionowania tego rodzaju klauzul oraz dochodzenia roszczeń restytucyjnych przez konsumentów.

Nie czekaj, aż roszczenie się przedawni – zabezpiecz swoje finanse z Helpum

W sprawach dotyczących polisolokat kluczowe znaczenie ma upływ czasu, albowiem roszczenia o zwrot środków pieniężnych podlegają reżimowi przedawnienia. Zwlekanie przez klienta z podjęciem odpowiednich działań prawnych zwiększa ryzyko definitywnej utraty możliwości skutecznego dochodzenia przysługujących mu należności.

Kancelaria Helpum prowadzi w sposób kompleksowy sprawy dotyczące stwierdzenia nieważności umów polisolokat oraz dochodzenia zwrotu pobranych opłat likwidacyjnych i innych świadczeń nienależnych. Dzięki znajomości specyfiki rynku finansowego oraz aktualnego orzecznictwa sądowego jesteśmy w stanie dobrać optymalną strategię procesową i przedsądową, tak aby klient uzyskał realną szansę odzyskania utraconych środków oraz uniknął sytuacji, w której wieloletnie oszczędności zostają w istotnej części wyczerpane lub utracone w następstwie rozwiązania niekorzystnej umowy.